The Hiker

Bij het toeristenbureau van het Los Alerces National Park in Patagonië merkte de boswachter die me verwelkomde op dat ik het moeilijkste pad had uitgekozen. Achterdochtig vroeg hij me of ik in goede conditie was om zo’n avontuur te volbrengen. Ik kan niet ontkennen dat ik me een beetje beledigd voelde. “Natuurlijk”, loog ik met zelfvertrouwen.

Ik begon het pad aan met een krachtige stap, terwijl ik The Bridge of the River Kwai fluitte. Het eerste uur was makkelijker geweest zonder de brandnetels, muggen, bloedzuigers en het losraken van mijn rechterschoenzool.

Daarna werd het een beetje ingewikkeld vanwege mijn problemen met duizeligheid en een onregelmatige hardslag, alsmede het feit dat het pad omhoog klom naar een klif van 250 meter tussen enorme gladde rotsen. Ik voelde een beetje pijn in mijn borst, mijn hart begon wat sneller te kloppen. Ik nam mijn pols, telde 140 slagen per minuut…. en mijn zicht begon te vervagen.

Zes uur later, toen ik mijn ogen opendeed in de medische evacuatiehelikopter die me naar het ziekenhuis vervoerde, vroeg ik de hospik of ik mijn klim kon voortzetten. “Gezien uw gezondheidstoestand”, antwoordde hij vlak, “kunt u niet eens op een kruk klimmen.”